قلبی که دوست بدارد  قلبی که دوستش بدارند

قلبی که هدیه کند       قلبی که بپذیرد

قلبی که بگوید             قلبی که جواب بگوید

قلبی برای من

قلبی برای انسانی که من می خواهم تا انسان را کنار خود احساس کنم...

این دل وا مانده را که پر پروازی نیست ؛همان بهتر که هوایی به سرش نزند....همان بهتر که سرگرم پیمودن کوچه پس کوچه های تاریک و دالان های تنگ وسوت  و کور و بی گذر دلتنگی اش باشد...تا بی دغدغه  گاهی زیر آواز بزند...گاهی سکوت کند گاهی بغض کند...گاهی تورا صدا بزند...گاهی دنیا را دشنام دهد و گاهی سنگی از سر حرص بر پنجره ی خانه ی متروک همسابه پرتاب کند.شاید صدای آشنایی به گوشش برسد.....صدایی شبیه شکستن!

میدانی رفیق؟؟!!!

گاهی ناگزیری کوله بارت را جمع کنی و از دلها و نظرها کوچ کنی....کجایش را نمیدانی فرقی هم بحالت نمی کند...تنها میدانی که باید بروی...جاده ایی از دور برای قدم هایت بی قراری میکند...و تو نه تاب ماندن را داری و نه توان رفتن را...دل را به دریا میزنی...فرقی به حالت نمی کند با قطب نما یا بی قطب نما؛ وقتی قطب نمای دلت تنها یک نقطه از این کره ی خاکی را نشان میدهد و تو باید از آن بگذری  و دور شوی و دور شوی و دور شوی ... تا امید رسیدن در دلت خودش را به دار بیاویزد و تو خودت را به دار مکافات و شبهای دلتنگی و نفس های ناکشیده وجوخه ی حرف های ناگفته  بسپاری.

و هر طلوع از آفتاب بپرسی که چرا  " این کوچه ها به درد من عادت نمی کنند" ؟؟؟